دانلود کلیپ شعر خوانی + محتاج دعا


با سلام خدمت بازدیدکننده های عزیز و هم محلی های گرام

چند روز پیش یه اتفاق ناگواری برای یکی از مشتریان ثابت وبلاگ و پسر عموی عزیزمون ( سلمان خان حسنی ) افتاد که فکر می کنم برای خیلی از هم محلی ها دردناک بوده و با همین دعاهای مردم تونست کمی از آن حالت خطر بیرون بیاد و الان در وضعیت خوبی باشه .

با این حال دو سه روزی بود که تو این فکر بودم چطور یادی از آقا سلمان عزیزمون تو وبلاگ داشته باشم تا هم یه پست وبلاگی خوبی باشه و هم این عزیزمون از دعاهای بازدیدکننده های وبلاگم برخوردار باشه ، انشاءالله ، یه فکری بسرم زد که گفتم انجامش بدم. امسال شب عاشورا یک شب شعر عاشورایی هر چند یک نفره در حسینیه داشتیم که تنها شاعر اون همین آقاسلمان گلمون بودن ( که بنظرم در آینده می تونن یکی از بهترین شاعران محل باشن!! نظر منو کی خواست حالا ) که با شعر زیباشون همه رو به فیض رسوندند ، برای همین تصمیم گرفتم کلیپ شعر خوانی آقا سلمان عزیز رو تو وبلاگ نمایش بدم که انشاءالله هم از شعرشون لذت ببریم و هم اگه بشه برای سلامتیش دعا کنیم ...

ضمنا ایشون در حال حاضر وضعیت خوبی دارن و احتمالا همین روزا مرخص خواهند شد ، به امید خدا



جزئیات فایل

نام فایل : salman hasani . mp4
حجم فایل :  17,523 KB
مدت کلیپ : 3.07



نکته جالب توجه اینه که ایشون علاقش به شعر فوق العاده و بسیار تحسین برانگیزه و حتی زمانی که در بیمارستان بستری بودن و کمی اوضاشون بهتر شده شروع به شعر گفتن رو همون تخت بیمارستان کردند.

منم سعی کردم برای کاملتر شدن این پست یکی از شعراشونو که تو بیمارستان سرودن برای نمایش تو وبلاگ ازشون بگیرم که در ادامه خواهید دید ..... >>>


مرا چه شد که تاب راه رفتنم نیست

چه شد مرا که طاقتی در سرم نیست


ز درد و غم گره فتاده به قلبم

چه شد خدا که مادرم در برم نیست 


محتاجیم به دعا .......... برای سلامتی کاملش دعا کنید ......

شعر عاشورایی



خروشد دل درین ماه پر از غم

شدم من غرق در سوزی ز ماتم

بیا ساقی بنه مرحم به زخمی

که دیده عشق جانسوز دو عالم


>>>> شعر عاشورایی از سلمان حسنی <<<<


دوباره ماهی از جنس ماتم رسید

دوباره زخم دیرینه رخ برکشید

از بهر تو پوشم سیه بر تنم

دوباره اشکی از غم ز چشمم چکید


>>>> شعر عاشورایی از سلمان حسنی <<<<


لینک مرتبط : اشعار

شعر ( پیامبر اکرم )



مجموعه گیتی به تحیر ز کمالت 

منظومه ی شمسی به تماشای جمالت

******

ای احمد و محمود ایا باعث افلاک 

جبریل به معراج بود محو وصالت


شعر از محمدرضا اکبری در وصف پیامبر اکرم

شعر عاشورایی



صدای زنگ شترهای کاروان امد                                                   به روی دفتر غم برگی از خزان امد

چهل غروب گذشته ز شام عاشورا                                               سحر رسیده و میقات عاشقان امد


شعر از محمدرضا اکبری



برای مشاهده دیگر شعر های ، شاعران کارمزدی کلیک کنید


گوهر



شب به دلم روشنی میدهد

چون در برابر دیدگانم نیست کوهی استوار

نیست تلنگر جهنمی روز.

شاید شب وقت دل دادن است به دوست وشاید نسیم خنکش

سرد کننده دلبستگی بدنیا باشد

نمیدانم شاید روز هدایتگر به گرماست و زمستان چه کم دارد گرما...

روز را باید شست وبرای شب خود را مهیا کرد از دل...
چشم من باز است در روز ولی ...

ولی شب میبندم ان دو را که به ان گوهر گویندچون گوهر من به نور ظاهری نیاز ندارد

گوهر من تک است و شریک ندارد وشاید در دل شب گوهرم گرانبها شود


این شعر را یکی از دوستان کارمزدی سروده و خواسته اسمش رو عنوان نکنم از شما تقاضا دارم برای بهبود کارشون در آینده نظرتون را ارائه بدید.

مادر ...

 

 

دوست دارم تا کنم جان را فدای جان تو
در کجا پیدا کنم آن گرمی دستان تو
 
گوهری از گونه ات جاری شدو قلبم شکست
 کی توانم بنگرم بر دیده ی گریان تو
 
 با خدا گفتم خدایا من نبینم تا ابد
قطره ای جاری شود از گوشه ی چشمان تو
 
 زیر پای توست جنت با تمام زینتش
حوریانی صف به صف ایستاده بر فرمان تو
 
گفتم از مادر نویسم ماندم اندر میم آن
 کی توانم بشمرم یک ذره از احسان تو
 
 میم مادر میم مهر است و محبت شیره اش
 از ازل ارزانی ما گشته از پستان تو
 
من کجا مکه کجا قبر علی و کربلا
شد زیارت قسمتم بر ذمه ی ایمان تو
 
هانی ار خواهی ز آتش بگذری روز جزا
نیست چون مادر به محشر شافع عصیان تو
 
شاعر : محمد رضا  اکبری کارمزدی

بهار من مرده است !

امسال بهار سعي كردم كه دو سه روز قبل از عيد به كارمزد برم و از زيبايي هاي بهار كارمزد كه هميشه زبانزد همه است ، استفاده كنم ولي امسال بهارش مثل بهار چند سال پيش نبود ، شايد يه چند سالي باشه اون زيبايي روز هاي اول بهار كه هميشه به ياد داشتيم خبري نيست. وقتي رسيدم اونجا خيلي برف ميومد تا اونجا كه ماشيني نمي تونست كارمزد بياد. حالا از همه اينها گذشته وقتي كارمزد رو در فصل بهار اينجوري ديده بودم يه شعري رو گفتم كه اميدوارم خوشتون بياد .

اين تصوير متعلق به بهار سال 1391 ولي ....

به برف ، درختان و برگ ها توجه كنيد.


دوباره بوي صدا مي آيد

پس بوي گلها كجاست ؟

فقط صدا مي آيد نواي تكرار صوت ها

نواي تكرار فرياد هاي دماوند

سالهاست درختان برگ مي ريزند

درختان با لباس هاي پاره

در طلب روحي تازه

خش خش برگ ها زير گام هاي ما

در لباس نو

و آواز چكاوكان در آسمان درختان

« حول حالنا » مي خوانند

بهار من مرده است !

بهار من بازيست

ديگر خرس ها به چه اميد مي خوابند !

اين بهار چه بود كه برگ ها سراغش را مي گرفتند

بهار من مرده است !

اما دوباره تيك تيك ساعت ها

دوباره همان صداي آشنا

و كاش همه مي گفتند :

« چشم ها را بايد شست ، جور ديگر بايد ديد »

شاعر : محمود حسني كارمزدي

پژمرده شدم

گل بودم و از عشق تو پژمرده شدم                           دل سيرم و بي يادتو افسرده شدم

تشنه رويت شدم و آب حياتي بفرست                      به رخ من بنگر مصبح نور مرده شدم

شاعر : سلمان حسني كارمزدي

شيدا

سراپا دست و پا گوشم                                 سراپا مست و باهوشم

ز آوایت طنین افکن                                        دلم لرزان و مدهوشم 

 شوم شیدا زشیدایت                                    شراب غم نمینوشم 

 دلت آرام و دریایی                                         طلاتم وار و در جوشم 

 نگاهی کن به عمق دل                                  که وصلت را همی کوشم

بکش دست بر سر شاعر                                 غمت را من به دل پوشم


غمی در سینه دارم سینه ام سوخت                   غم مولای عشقم سینه ام سوخت

غم آن کودکان پا برهنه                                     غم راس حسینم سینه ام سوخت

شاعر : سلمان حسني

شعر

غمين و خسته و رنجورم اي دل                             در اين داغ فراق يارم اي دل 

فرو ماندم در اين حسرت كه تاكي                          بمانم در فراق يارم اي دل


دلي دارم تمامش غصه و آه                                   غمي آيد سراغم گاه و بيگاه

 دلم تنگ است تنگ گيسوانش                              دلم خواهد قلب مهربانش

شاعر : سلمان حسنی

ذهنم قلم به دست نمی گیرد

چرا ؟

شاید بهر صدایی می رود

همان صدا

آه       آه کودک

ضرب     ضرب شمشیر

صدا ...

بوی بیابان می دهد

بوی خون    بوی غم    بوی نی

بوی نوا      بوی کرب   بوی بلا

قلبم همراهی نمی کند

باز چرا؟

نمی دانم

این بار قلبم و ذهنم یکی نیستند

صدا مصیبت می کند

صدا گوهر می رویاند

صدا تنها شد

صدا جوانان سینه سپر می کند

ولی چه اندک!!!

صدا سوز دارد

صدا آه دارد

آه دست دیگر جان ندارد

قلب همراهی نمی کند

دیگر صدایی نمی آید ...

شاعر : جواد آذری کارمزدی

دوباره صبح

صدای شرشر بارون تو ناودون                           صدای جیک جیک گنجشکا تو ایون

دوباره باد تو کوچه ها میپیچید                          دوباره برگها روی هم میغلطید

رود آرام و سنگین میجوشید                             گاه از شدت باران میخروشید

باز بوی سیب بوی کاه گل کهنه                        میپیچه تو کوچه های سرد برهنه

ناز قصه های مادر بزرگ پیر                              چه خوش میگفت داستان روباه و شیر

ناز نغمه های غمناک مادر                               تو شالیزار دو شادوش پدر

غروب حال و هوای غمناکی داشت                    انگار خورشید دیگر آسمان را نداشت

غروب رنگ دگر به آسمان میبخشید                   انگار خورشید نقاب بر رخ میکشید

دوباره شب با ستاره و مهتاب                          دوباره رفت آن خورشید عالمتاب

شب و سکوت و نغمه های جغد سپید               گویی قلب جنگل در سینه اش میتپید

بانگ خروس می اید از این نزدیکی                    میشکند سکوت شب را در این تاریکی

دوباره صبح دوباره .....

شاعر : سلمان حسنی

کوثر

این شعر از رضاحسین حسنی از زبان فرزند از دست داده اش کوثر

یه مسافر که میره پیش خدا قاطی فرشته ها دور از این آدم بدا
انگاری میگه بابا منو یادتون نره اون دختره که میگفتی دخترم تاج سرم
یادگار مادرم بابا یی من همونم کوثرتم
دیگه دردی ندارم دل سردی ندارم
راحتم اون بالا ها پیش خدا
حالا هم بازی دارم پر پروازی دارم دوستای نازی دارم
همه دنیا زیر پامه اشکاتون زیر نگامه آسمون مست صدامه
سالم و سر بلندم خوشکل و گیس کمندم به دنیاتون می خندم
برای من عالی شد مرگ من آزادی شد جون مامان شادی شد
درد وتب آروم شدن غصه ها تموم شدن دلتنگیها گم شدن
خسته شدید میدونم از همه چیز ممنونم
سالهای سال تو بهشت در انتظار می مونم

شاعر : رضا حسین حسنی

روار

مه دل بیقراره،کی بونه بهار                     بل و بلوره بوریم روار

قدم بزنیم جاده ششروار                        خوندش بلبل و شرشر تلار

ته برو سه بن، یکه یتیم وار                      من شومبه مقیم، تیناری تینار

بلو بزنیم لته و لتار                                 تیم اودکنیم ، بهیریم تیمجار

اون خنه ، اون جینگا ، این باغ و سه دار       بوی دلتنگی ، بوی جان مار

کو مه جان عمو ، کو مه جان مار               رضاجانه لار و ممد جان سالار

آقه جان مه پر ، رزمنده برار                     جایش خالیه ، اون شیر شکار

ونگه وا نیه ، چاکه تا شوار                      راهی بهینه ، اون سه تا برار


..........................................

همش گمبه ددا مه دله ونه                    قد بلن بالا مه دله ونه
ته سروته صدا مه دله ونه                      ته نمازو دعا مه دله ونه
اون لته و لتکا مه دله ونه                       ته بوکله پلا مه دله ونه
اینا هیچی بابا مه دله ونه                      فرامرز اون ریکا مه رله ونه

شاعر : رضا حسین حسنی

دوباره بهار

دوباره بهار عطر گلهای لاله زار                         دوباره صدای جوی شالیزلر

دوباره نغمه بلبل خوش آواز                             دوباره شوق رفتن برای پرواز

دوباره باز شدن شکوفه های گیلاس                 دوباره عطر گلهای رازقی و یاس

دوباره رقص درخت چنار                                 دوباره سبزی درخت انار

دوباره فصل نشای شالیزار                             دوباره فصل کاشت گندمزار

دوباره اومدن مه تو آسمون                             دوباره بارش نم نم بارون

دوباره صدای گوسفندان ییلاق                         دوباره کوچ پرستوهای قشلاق

دوباره صدای هی هی چوپان                          دوباره هیاهوی بازی چوگان

دوباره جوشش چشمه های زلال                     دوباره رویش بوته های بلال

دوباره رقص گروهی قاصدک ها                        دوباره پرواز زیبای شاپرکها

دوباره عطر مست گل پونه                              میپیچه تو حیاط کوچیک خونه

دوباره صدای پدر بزرگ مهربون                          دوباره صدای قلقل و دود قلیون

دباره قدم زدن تو چمن                                   دوباره خودنمایی گل یاسمن

خدایا بهارمان را خزان نکن                              مارا به حال خد رها مکن

 شاعر : سلمان حسنی

« اشک شرم مشک »

سالها گذشت

از آن درد سوزناک

امشب دوباره بادها زنده کرده اند

ندای هل من ناصرٍ را

باد ها پیام آورند

پیام آور آن سنگ و نیزه و شمشیر

پیام آور آن پرچم بیداری

نه قصه ی تشنه ی بی آبی

امشب بادها

سرمای فرات را ستوده اند

امشب بادها

می گریند

از اشک شرم مشک

ای بادها

سوزش چشم ها را نمی خواهم

مرا رها کنید . . . بروید

تا سوز دل ، تنها با دل بگویم

نه نه

من با چشم های باز

اشک ها را می خواهم . . .

ندای حسین (ع) برای ما ، تشنگی اصغرش نبود بلکه جهاد اکبرش بود.

شاعر : محمود حسنی کارمزدی

« شب رویا »

می شمارم دقایق را

با آهنگ ثانیه هایش

دریغا این نزدیکی روشنایی نیست ...

یاد آن شب

که فریاد گام هایش

از دورادور ذهنم می آمد

اما فریادی چو

خورشید در غروب ساحل خزر.

روشنایی آن بود

اما رویا بود

و من در آن دهلیز قلب

متروکه و خاموش

منتظرم ... منتظر

آن صبح بیداری

چون شب رویا

صبح جمعه...

شاعر : محمود حسنی کارمزدی

« باد پاييزي »

شبي باراني

     و قلبي لرزان

            از باد پاييزي

 بادي از جنس طوفان

        چو درياي خروشان

 وزشي با آهنگ رفتن

                 و آواي پرواز

به افق هاي دور

 به ديار مرداني با روح لطيف

                          اما فولاد دل

 ديار عاشقان

 حال

 پشت پنجره اتاق

 خيره به وزش باد و تنها مسافرش

                            برگ هاي پاييزي

 و شيشه اي كه مرا

             به باد نمي دهد

 و قلبي كه مرا

           به عشق مي دهد.

 و اي كاش ...  مي شد

 همه اين شيشه ها را شكست.

 

 شاعر : محمود حسني كارمزدي

 

« گربه هاي شب »

شب هاي بي ستاره

و روزهاي بي خورشيد

     خبر از بغض آسمان

          و اشك هاي خونين

خبر از بي خبري ما

       و گريه ابرها دارد.

گريه اي از پاكي

          هر چند  تيره.

حال من و

       ريزش باران

             تاريكي شب

  و آن تيره برق قديمي

           و چراغي كه شب را

                 در پس دقايق روز مي دارد.

ناگهان در افق تاريكي

صدايي از

      ناله هاي خيس

             در پي زباله ها

                   شسته از باران مي آيد.

گربه اي چو پاكي باران

 پاي آن تيره برق قديمي

خيره به من

سخني مي گويد :

  « من گرسنه ام »

شب

باران

گربه

شاعر : محمود حسني كارمزدي

 

«...ماهيان بيدارند »

همه جا تاريك است                                                   

صدايي نمي آيد                                                           

جز صداي آكواريوم اتاق                                              

                      صدایی نمي آيد                                                                 

و ماهياني كه در اين تاريكي بيدارند                      

شايد آنجا روز ماهیان بیدار است                                                 

دقايق در گذر است                                                   

           و سريع تر از آن

                       ثانيه ها                                                                   

اما ...

    ماهيان بيدارند

حال منو خسته از اين تاريكي

            و چشمان خيره به ماهيان

 ناگهان

      از خواب  پريدم

 ماهيان هنوز بيدارند

 اما ...

     من نه.

شاعر : محمود حسني كارمزدي

 

« راه بي نشان »

سالها گذشت

  ماييم و اين كوله بار سنگين

                    اين خط بي نشان

                            و پاي پياده     

 با  راهي پر از سنگلاخ      

    راهي كه مرد مي خواهد.

نــــــــــــــــــــه

     فقط آن مردان

           مردان ديروزي كه تمامش

                                 خون است

كتابش دا و

        مرگش ، عشق است

خاطره اش مرگ يار

و تنها يادگارش ... تنها يادگارش

دل پر خون مادري كه

           فرزندش را باخاك مي خواهد

مادري كه

        فقط استخوان و پلاك مي خواهد

                                            از فرزند

و اي كاش ...  اي كاش

من جوان امروز

            نشاني از مرد ديروز

                     را در خود مي پروراندم.

 

شاعر : محمود حسني كارمزدي

 

««  توشه فردا  »»

ديروز

    با تمام خوبي ها

و امروز

 با تمام بدي ها    

گذشت.  

و كاش از ديروز و امروزمان

  توشه ای 

برای فردایمان   

برگزينيم.

 

شاعر : محمود حسني كارمزدي